و به امامت عبد الله بن جعفر معتقد بود سپس به امامت حضرت رضا ( ع ) ابو الحسن بازگشته و از ثقات روات حديث است و همچنين جزء مفسرين اماميه است كه چند تفسير در فنون قرآن كريم نگاشته : كتاب الشواهد من كتاب الله ؛ الناسخ و المنسوخ ؛ تفسير قرآن كريم . ابن حجر در لسان الميزان خود تفسير الناسخ و المنسوخ و كتاب تفسير و كتاب تفسير الشواهد من كتاب الله و ديگر مقالات او را نام برده است . تفسير ابن فضال به شيوهء روائى است و مفسران شيعه در تفسيرهاى خود و كتب معتبر آنها را نقل كرده‌اند و ابن شهر آشوب مازندرانى در معالم العلماء تفسير او را ضبط كرده است و داوودى در طبقات المفسرين تفسير قرآن و تفسير الناسخ و المنسوخ او را ذكر مىكند و اظهار مىدارد كه وى از مؤلفين و مفسرين شيعه است . منابع : الاستبصار ، 1 / 19 ، 3 / 9 ؛ تأسيس الشيعه ، 334 ؛ تهذيب الاحكام ، 4 / 221 ، 7 / 477 ، 8 / 97 ؛ تفسير القمى ، 2 / 74 به بعد ؛ جامع الرواة ، 1 / 214 ؛ الذريعة ، 4 / 245 ؛ رجال ، برقى ، 54 ؛ رجال ، شيخ طوسى ، 371 ؛ رجال ، علامه حلى ، 37 ؛ رجال ، كشى ، 433 ؛ رجال ، نجاشى ، 1 / 127 ؛ الفهرست ، ابن نديم ، 278 ؛ الفهرست ، شيخ طوسى ، 93 ؛ القاموس ، 3 / 214 ؛ كامل الزيارات ، 26 ؛ لسان الميزان ، 2 / 225 ؛ مصفى المقال فى مصنفى علم الرجال ، 127 . تفسير ابن محبوب ، اثر بو على حسن ( 149 - 224 ق ) فرزند محبوب سراد يا زراد ، از محدثين و مفسرين شيعه . مفسر از اصحاب حضرت موسى بن جعفر و حضرت رضا و امام محمد الجواد عليهم السلام بوده و نيز از شصت نفر از اصحاب حضرت ابو عبد الله جعفر الصادق ( ع ) روايت كرده است و اجماع كتب رجالى وى را توثيق نموده‌اند . و اين تفسير به شيوهء روائى است كه در تفسير آيات قرآنى از احاديث و روايات ائمهء معصومين عليهم السلام بهره گرفته است و مفسران شيعه در تفسيرهاى خود از تفسير وى نقل نموده‌اند . بالغ بر بيش از هزار